27. Hoe om te gaan met een temperamentvol kind

Toen mijn eerste kind geboren werd, schreef de kraamhulp op dat mijn kind een ‘temperamentvolle baby’ was. Toen begreep ik niet goed wat ze daar mee bedoelde, want voor mij was zij de standaard. Het was voor mij al snel normaal dat een kind zich in slaap moet huilen. En het boek ‘Rust en regelmaat’ deed het fantastisch bij haar. Ik weet nog dat ze ergens in de eerste 3 maanden huilde, ik de trap opliep en ze stopte. En toen ik niet verder liep, begon ze weer. We hebben haar een keer volgens het boek een half uur laten huilen zonder er naartoe te gaan (met veel pijn en moeite) en vanaf dat moment werd de tijd van inslaap huilen steeds korter.

Hooggevoeligheid is een thema wat mij erg bezig houdt en waar ik ook graag anderen mee help. Zo ben ik nu ook opgeleid als HSK-coach om ouders te begeleiden bij het omgaan met kinderen met hooggevoeligheid. Daarnaast zijn mijn eigen kinderen een hele goede leerschool voor mij. De meeste hooggevoelige kinderen zijn introvert, maar daar herken ik mezelf en mijn kinderen niet helemaal in. 30% van de hoogsensitieve kinderen is extravert. En toen ik in aanraking kwam met het boek van Janneke van Olphen over ‘Het hooggevoelige kind met een sterke wil’, viel er voor mij veel op zijn plek. En zodoende ben ik nu 11 jaar nadat mijn kind als temperamentvol werd beschreven naar een cursus over ‘hooggevoelig en strong-willed kind’ geweest, gegeven door door de schrijfster van het boek, Janneke van Olphen. Want hierin herken ik mijn oudste en geeft het veel antwoorden op vragen.

Zo beschrijft Janneke in haar inleiding dat als een strong willed kind niet luistert er bijvoorbeeld wordt geadviseerd om het kind direct in de time-out te zetten, zonder waarschuwing. Maar als zij dat doet, schopt haar kind zijn tenen blauw tegen de deur. En dat is heel herkenbaar. Een conservatieve opvoeding waarbij ik de baas ben en zij maar heeft te luisteren, werkt niet. Sterker nog, dit werkt averechts. En wat vooral heel erg naar voren kwam in de cursus is dat als je kind je aan het uitdagen is, je vaak reageert vanuit je innerlijke man. Maar dat het beter is om te reageren vanuit je innerlijke vrouw, of het innerlijke jongetje. Want zij werkt volgens het model van de innerlijke familie, waarvan Arienne Klijn de grondlegger is.

Je hebt allemaal een cluster van eigenschappen in je, namelijk het innerlijke meisje, het innerlijke jongetje, de innerlijke vrouw en de innerlijke man. Een kind wordt geboren met een innerlijk meisje en een innerlijk jongetje, en de innerlijke vrouw en man zijn in aanleg aanwezig. Bij een hooggevoelig kind is het innerlijk meisje sterk ontwikkeld (kwaliteiten: open, teder, inlevend, sfeergevoelig, lief, sensitief). En bij een kind wat daarnaast strong willed is, is ook het innerlijk jongetje sterk ontwikkeld (kwaliteiten: ondernemend, enthousiast, creatief, speels, nieuwsgierig). En deze combinatie van intens voelen en een intense wil hebben, kan lastig zijn. Want het jongetje zoekt juist veel prikkels op, maar het meisje kan dat niet altijd aan. En als het teveel wordt voor het innerlijk meisje neemt het innerlijk jongetje het in zo’n situatie over. Maar dan vaak met zijn schaduwkanten zoals opstandig, driftig, ongeduldig, brutaal en/of roekeloos zijn. Dit kan resulteren in een driftbui. Maar hier wordt de harmonie niet beter van, en als de harmonie niet goed is, raakt het innerlijk meisje nog meer gespannen. En hierdoor wordt het innerlijk jongetje nog driftiger en resulteert het in een explosie .Totdat het innerlijk jongetje het opgeeft en er een heel verdrietig innerlijk meisje met schuldgevoel overblijft. Het lastige van deze situatie is dat het innerlijk jongetje bij jou als ouder boosheid oproept en je vaak vanuit je innerlijke man gaat reageren, namelijk door aan te geven dat de grens is bereikt, straf te geven en te gaan schreeuwen. Wat de spanning bij het innerlijk meisje alleen maar verhoogt. Beter werkt het om vanuit je innerlijke vrouw te reageren, die empathisch, rustig en troostend is. En een man heeft ook deze innerlijke vrouw in zich. Dit is niet altijd makkelijk, want een kind kan het bloed onder je nagels vandaan halen. Maar het is belangrijk om je kind uit deze situatie te krijgen en dat lukt niet met straffen en boos worden. Je moet je kind weer rustig zien te krijgen. En hiervoor is het belangrijk dat je zijn gevoel erkent. Door te zien wat er onder zit en dit te benoemen. Bijvoorbeeld dat je ziet dat hij of zij zich niet fijn voelt. Pas na de situatie is je kind instaat om er van te leren en te gaan kijken hoe het de volgende keer anders kan.

En het klinkt makkelijker dan het is. Maar gelukkig bestaat de perfecte ouder toch niet. 

Bron: cursus en boek ‘Het hooggevoelige kind met een sterke wil’ van Janneke van Olphen

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie