33. Primaire emoties zorgen voor heling

In het boek ‘De Fontein’ wordt het verschil tussen primaire emoties en secundaire emoties beschreven. Primaire emoties zijn direct verbonden aan de reden waarom je deze emoties hebt, zoals een gebeurtenis of een trauma. Ze zijn kort en hevig en je als de emoties geuit hebt, voel je je daarna beter en is er ruimte ontstaan. Deze emoties hebben een helende werking. En door primaire emoties van anderen kan je geraakt worden en leef je mee. Je hebt hierna niet het gevoel te zijn leeggezogen.

Als je niet naar je primaire emoties toe wil omdat je bang bent dat het teveel pijn doet, kan je ervoor zorgen dat je niet meer voelt of je dekt de primaire emoties af met secundaire emoties. Je bent bijvoorbeeld heel verdrietig, maar je uit boosheid. De secundaire emoties zijn langdurig en geven misschien tijdelijk wat verlichting, maar helen je niet. Vaak zijn het wat klagerige emoties en beledigend van aard. Iemand neemt meer een slachtofferrol aan. Ze nodigen andere mensen uit om te helpen, met name mensen die van nature er graag voor anderen zijn, maar iemand is niet te helpen als hij in de secundaire emotie blijft hangen. En als je toch probeert om zo iemand te helpen, voel je je daarna zelf leeg.

De dag nadat ik gelezen had over het verschil tussen primaire en secundaire emoties, zag ik een cliënte. En tijdens de hypnose deed ik een familieopstelling waarbij ze een overleden familielid terugzag. Er kwam op dat moment verdriet. Maar dat verdriet was mooi en voelde heel fijn. Dit was duidelijk een primaire emotie, waarbij het zowel voor haar als voor mij heel helend voelde. 

Emoties kan je heel lang wegduwen, maar uiteindelijk komt er een moment dat ze toch op een onverwachts moment naar boven komen. Je kan je dan erg kwetsbaar voelen, maar het is alleen maar heel mooi dat dit gebeurt, zodat er iets kan worden geheeld.

Zo had ik een keer intervisie en was ik met de docente iemand uit de groep aan het voorbespreken, omdat ik diegene als therapeut zou gaan zien. De docente gaf aan dat ze voelde dat ze eerst iets anders moest gaan doen, namelijk ons muziek laten luisteren. Dus gingen we eerst met onze ogen dicht zitten en luisteren naar het muziekstuk. Het was ‘Ave Maria’ dat bij ons in de familie vaak op begrafenissen wordt gedraaid. Ik dacht nog, ‘oh leuk, Maria-muziek’. En in één keer kwam het vanuit mijn tenen. Ik moest zo hard huilen dat mijn hele lichaam meedeed. Ik voelde zoveel verdriet om mijn moeder die toen ongeveer 2-3 jaar was overleden. En nadat de muziek was afgelopen voelde ik me zo raar, een soort van misselijkheid en het gevoel dat mijn hele systeem van zijn padje af was. De docente zag het en begeleidde me naar een kamertje om mij weer tot rust te krijgen. Vervolgens ben ik daar in slaap gevallen en heb ik de rest van de intervisie gemist. Terwijl ik dacht dat ik al heel ver in mijn verwerking was. Maar daar zat nog een partijtje weggestopt verdriet. Heerlijk dat dat eruit kwam.

Om te helen is het dus de kunst om bij je primaire emoties te komen. En jammer genoeg zijn we veel te vaak bang voor deze emoties, maar als je deze kan uiten, kan het daarna als een bevrijding voelen.

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie